هرصفحه ز اشعار من از زلف تو شرحی ست

جز وصف جمالت نبود شرح کتابم

گيسوي پريشان ايليوب خمخم زلفون مني ديوانه اوغول گل وريم شانه او گيسوي پريشانه اوغول دوشنوب سنبل زلفون نه گوزل عارضوه دييرم هالهدي گويا مه تابانه اوغول عارضون شرحايدور آيات الهي رقمين بنزوري صفحة حسنون اودي قرآنه اوغول نشرايدور شمع جمالون بيله كيم نور لقا يري وار منده اولام شمعوه پروانه اوغول ايدوري كاكلون آشفته نسيم سحري گذرايلور ديهسن سنبل و ريحانه اوغول قطره قطره دوزولوب طرف جبينونده عرق يا، سمن غرقه اولوب گوهر غلطانه اوغول يوخ گمانيم سويا گوز جامي مگر فيض وئره بارش اشكميله اول لب عطشانه اوغول ياندور قلبيمي حسرت اودي گوردوقجا سني ا

وطنم ایران به جان زنده دلان! کاین حدیثم از جان است دلم فدای همه خاک پاک ایران است حدیث حب وطن از رسول حی ودود نشان عشق و محبت به ملک ایمان است دیار ما به تمدن به حکمت و فرهنگ به روی مهد زمین آبروی کیهان است زگوش جان شنوید ای تمام عالمیان: مرا به سر هوس وصف ملک جانان است شمال کشورمان جنگل است و سرسبزی همیشه روی درختان صفای باران است صنوبر است و همه لاله های رنگارنگ به روی شاخه ء گل بلبل غزلخوان است سواحل خزر و باغ های زیبایش به چشم اهل نظر همچو باغ رضوان است جنوب نیز عجب خرّم و تماشایی ست خلیج فارس به حق خوان بذل و احسان است غروب شمس چنان دلربا و رویایی ست که

اگر شيخم اگر زاهد و يا از خيل رندانم بحمدالله والمنّه غلام شاه مردانم مرا عهديست با زلفت چه در دير و چه در مسجد به جانت هر كجا باشم شها پا بوس سلطانم چنان زيبا بود رويت كه نتوان وصف يك مويت من آن دلبند گيسويت كه در حسن تو حيرانم دلم هرگز نخواهد شد جدا از تار گيسويت اگر در صُفّة شيخم وگر در صفّ رندانم چو ديدم گيسوانت را به دوشت ديشب آشفته از آن آشفتگي امشب پريشانم پريشانم شرر از چشم جادويت به دين و دل برافكندي ترحّم كن كه چشمانت برد تقوي و ايمانم ز دور نرگس مستت خدا را يك قدح پر كن ندارم تاب مهجوري كُشد اين درد هجرانم به هجرانت دلم چون شمع ميسوزد بهر جا

آن را به يقين دولت معشوق به كام است كز شوق لقا مِي زده و سرخوش جام است نوشد چو يكي جرعه شراب از خُم توحيد او را به فنا في الّه حق يك دو سه گام است گر نفس شود رام به افسار رياضت هنگام وصال است و دگر سير تمام است بحري است پر از گوهر جان وادي عرفان در هر قدمش ليك دوصد دانه و دام است تزوير و ريا و حسد و بخل و تكبّر بر سالك سرگشتة حق، جمله حرام است در روز ازل هركه «بلي» گفت به معشوق تا روز ابد دولت معشوق به كام است گفتند بسي از ره حق، عارف و صوفي معلوم نشد پخته كدام است و كه خام است «وحدت» بود از لطف ازل مست و غزلخوان فاني بر آن شاه ادب همچو غلام است

صنما به كون و امكان چو تو دلستان نباشد به جهان اگر نباشي مه من جهان نباشد به بهار روي گل را چو رخت شكفته بينم كنم آرزو كه هرگز به جهان خزان نباشد دل عالمي پريشان شده از شميم زلفت ز چه راز گيسوانت به دلم عيان نباشد به رخم سرشك خونين زدل شكسته گويد چكنم كه راز عاشق به كسي نهان نباشد خبرت زهر كه پرسم اثرت زهر كه جويم همه بيزبان بگويند كه از او نشان نباشد به كمان ابروانت چه شكارها كه كردي تو چه آفتي خدا را كه چنين كمان نباشد به يكي نگه دو صد تير خورم و صبور هستم به خدا قسم كه هرگز به دل اين گمان نباشد تو كه عهد كرده بودي بكشي به تار مژگان چه شد اي صن